“Wat was uw eerste indruk toen u de motor zag?

“Mooi. En hij voelde zo als de mijne aan dat ik hem meteen mee naar huis wilde nemen. Ik was blij en enthousiast toen ik hem op de set zag, alleen jammer dat ik er niet langer van kon genieten. Formula 73 is een unieke motor met een sterke persoonlijkheid en een spirit die de jaren zeventig volledig belichaamt. ‘Simpel maar doeltreffend’, zoals men zegt.”

“Ja, dat is precies wat we met Formula 73 wilden – eenvoud – een hedendaagse herinterpretatie creëren van het model dat haar inspireert, de Ducati 750 Super Sport.”

“Het lijkt echt in dat tijdperk geboren. De jaren zeventig waren een periode van grote verandering en revolutie, in muziek, kunst en design, en Formula 73 roept die spirit echt op. De lijnen en details van het design onderbreken nooit de dynamiek of de volumes van de motor, maar volgen ze op een natuurlijke manier. Er is veel aandacht besteed aan de kromming en spanning van de oppervlakken: ogenschijnlijk eenvoudige vormen die in werkelijkheid complex zijn opgebouwd, gekenmerkt door curves en versnellingen die ontworpen zijn om de overgang van reflecties te verfijnen. Het resultaat is een verfijnd spel van licht en schaduw, voor een motor die in elk detail elegant en gesofisticeerd is.”

“Stefano, nadat u een exclusieve preview heeft gehad, wat kunt u ons vertellen over de rijervaring?”

“Motorrijden is voor mij altijd spannend, maar ik moet zeggen dat de Formula 73 mij echt heeft overtuigd. Met zijn Café Racer-stijl is het alsof je een stap terug in de tijd zet. Persoonlijk vind ik het semi-stuur zeer praktisch, vooral bij het nemen van bochten, omdat het me toelaat de druk natuurlijker en preciezer te doseren. Dat stelt gerust en geeft me het gevoel één te zijn met de motor. Op de motor zitten en niet ‘erin’ geeft me meer vertrouwen, en het semi-stuur draagt sterk bij aan dat gevoel.”

“Toen we u contacteerden voor dit project, wisten we eigenlijk al dat u ja zou zeggen…”

“Ja, en hier zijn we dan. Zodra ik over het project hoorde, wist ik meteen dat ik wilde deelnemen. Mijn passie voor motorrijden speelde uiteraard een belangrijke rol, maar wat echt resoneerde was het idee om een verhaal te construeren. Voor en tijdens de opnames was er een voortdurende dialoog met regisseurs, auteurs en scenaristen: we spraken over het verhaal, de creativiteit, hoe je een idee vorm geeft. Het was een zeer stimulerend proces. En het idee om een verhaal te vertellen, een film binnen de film, vertrekkend vanuit een motor, voelde meteen authentiek en in lijn met wie ik ben. Die parallel tussen acteren en motorrijden heeft voor mij een diepe betekenis, omdat ze twee van mijn grootste passies samenbrengt. En alles ontstond spontaan en oprecht, niet in het minst omdat ik een echte fan en toegewijde Ducatista ben.”

“De connectie tussen cinema en motorrijden is duidelijk zichtbaar in ‘A Piece of Timeless’. Kunt u daar meer over vertellen?”

Het lijkt misschien vreemd, maar cinema en motorrijden hebben veel meer gemeen dan u zou denken. Op de set, net als op de motor, is er een soort drempel. In film heerst er vóór het draaien van een scène altijd chaos en een veelheid aan microproblemen. En dan stopt het achtergrondgeluid plotseling, alsof de wereld wordt buitengesloten. Hetzelfde gebeurt tijdens het rijden. U bevindt zich in uw eigen kleine bubbel. U draait de sleutel om, de motor start en al uw gedachten en zorgen verdwijnen. Alleen het heden blijft over, het hier en nu. Het is alsof hoofd, hart en lichaam één worden. Weinig dingen voelen zo bevrijdend als rijden of acteren. In die momenten staat u buiten alles, in een andere wereld, en laat de geest los.

“En als u moest kiezen tussen acteren en motorrijden?”

“Onmogelijk, ik zou geen van beide kunnen opgeven. Het zijn twee delen van mij, en wanneer ik ze allebei op de set kan beleven, is dat het ultieme. Het is prachtig wanneer men u vraagt om in een film motor te rijden; dat is het beste van beide werelden. Het probleem is dat men u nooit lang genoeg laat rijden. Beide laten u toe uzelf te projecteren in een mogelijke, bijna bovenmenselijke wereld. Maar er is een subtiel verschil: bij acteren draagt u een masker; u vertolkt een rol die niet altijd van u is. Op de motor valt dat masker weg. Dan bent u gewoon uzelf, in symbiose met de motor. Wanneer ik rijd, een beetje zoals wanneer ik op de set sta, ervaar ik een soort opschorting van tijd en ruimte. Als ik dat gevoel van pure opschorting zou moeten beschrijven, zou ik zeggen dat het is alsof u zich in een fragment van de eeuwigheid bevindt.”